fotoopowieść

Wspomnienia z Mariupola: teatr dramatyczny

Tania
— Było lato 2021 roku. Byłam w drodze na spotkanie z moim przyjacielem Antonem Telbizowym, dyrektorem teatru ludowego „Teatromania”, który zrobił to zdjęcie. Mieszkańcy Mariupola często umawiali się na spotkania w pobliżu dramu (lokalna wersja wyrazu „teatr dramatyczny” — red.).

Share this...
Facebook
Twitter

Maria
— 29 grudnia 2019 roku. Spadł wtedy bardzo puszysty śnieg. Moja przyjaciółka Natasza zadzwoniła do mnie i poszłyśmy z dziećmi na spacer. Za Teatrem Dramatycznym (w tle — jego tylna strona, gdzie znajduje się wejście służbowe) właśnie ustawili lodowisko. Było tak magicznie i bajecznie. Świątecznie udekorowany lampkami Mariupol i plac, dorośli i dzieci, w powietrzu świąteczny nastrój. Pamiętam, jak założyłam wtedy tę śmieszną czapkę i rękawiczki. Byłam absolutnie szczęśliwa.

Share this...
Facebook
Twitter

Wiktoria (na zdjęciu z synem)
— To było otwarcie sezonu motocyklowego. Wraz z moim mężem motocyklistą przyjechaliśmy obejrzeć to wydarzenie. Zdjęcie jest z 2020 roku, kiedy mój mąż mógł w tym uczestniczyć, bo nie był w rejsie (jest marynarzem). Otwarcie (wiosną) i zamknięcie (jesienią) sezonu motocyklowego odbywało się w mieście co roku.

Share this...
Facebook
Twitter

Switłana
— Zdjęcie wykonane 29 września 2021 roku. Był festiwal książek i dzień miasta, wszystko się zbiegło. W tamtym roku mieliśmy wiele festiwali. Rano poszłam na spacer z przyjaciółką, kupiłam książkę (którą w końcu udało się wywieźć z piekła). Byłyśmy nad morzem, wieczorem odbywał się jarmark charytatywny, gdzie pomagałam jako wolontariuszka. A potem — nad morze: koncert i otwarcie molo. Wróciłyśmy do domu o świcie. Był świetny dzień, słoneczny, ciepły.

Share this...
Facebook
Twitter

Łera
— To 21 września 2021 roku. Byłam zaangażowana w program koncertowy z okazji Dnia Miasta, spotykałam się z ludźmi, którzy brali udział w przygotowaniach do wydarzenia. Na zdjęciu jestem z koleżanką Ałewtyną na tle tylnej części Teatru Dramatycznego. [...] Pracownicy teatru byli bardzo mili, zawsze uśmiechnięci i życzliwi.

Share this...
Facebook
Twitter

Olha
— 30 sierpnia 2019 roku. [Na zdjęciu] moja mama Wałentyna, byłyśmy na festiwalu muzycznym Mariupol Classic w pobliżu Teatru Dramatycznego. To wspaniałe wydarzenie zgromadziło naszych mieszkańców pod gołym niebem i pozwoliło dotknąć sztuki.
Moja mama zginęła we własnym domu 10 marca 2022 roku podczas bombardowania dzielnicy Wschodniej.

Share this...
Facebook
Twitter

Tania
— W Mariupolu mieszkają moi rodzice, przyjechaliśmy tam z mężem na kilka dni pod koniec grudnia 2021 roku. Byłam w 5 miesiącu ciąży. Panowała niesamowita zimowa pogoda, a choinka z Mariupola w tym roku zajęła jedno z pierwszych miejsc w Ukrainie. Wszystko wydawało się bajeczne. Niektórzy twierdzą, że nawet wtedy w powietrzu unosił się niepokój. Ja tak nie myślałam, miałam w lutym odwiedzić rodziców na kilka tygodni. Dobrze, że te plany się nie powiodły. Wciąż nie mogę uwierzyć, że miasto jest zniszczone.

Share this...
Facebook
Twitter

Ałewtyna
— [To zdjęcie zostało zrobione] w rocznicę wyzwolenia Mariupola (w 2021 roku) podczas uroczystego marszu. Na zdjęciu jestem razem z Aliną, blogerką, z którą przyjaźniłam się w Mariupolu, obecnie mieszka w Gruzji. Dla miasta ta symboliczna data od 2015 roku była świętem, a w 2021 roku zorganizowano wielki marsz z udziałem wojskowych z różnych jednostek, który przeszedł od placu Wolności do teatru.

Share this...
Facebook
Twitter

Ałewtyna
— Na zdjęciu manifestacja 22 lutego 2022 roku przed teatrem, wyszliśmy pod hasłem „Mariupol to Ukraina” po przemówieniu putina* poprzedniego dnia. Duża liczba przyjaciół i znajomych, pewność, że przetrwamy w każdych okolicznościach: na zdjęciu ja z synem, Dmytro Paskałow (obecnie w niewoli), jego żona-poetka Oksana Stomina, Petro Andriuszczenko, Ołeksandr, Jewhen, Maryna — wszyscy mieszkańcy Mariupola, których łączyła i łączy miłość do rodzinnego miasta.
*oryginalna pisownia została zachowana

Share this...
Facebook
Twitter

Ałewtyna
— Moja matka. To zimowa lokalizacja blisko teatru pod koniec lat 90. Zawsze obok dramu stała główna choinka miasta, a w teatrze odbywały się przedstawienia noworoczne dla dzieci. Po prawej stronie znajdowała się również strefa fotograficzna. Wielu mieszkańców Mariupola pamięta fotografa, który tam dyżurował. Można było się u niego sfotografować, a po kilku dniach odebrać wydrukowane zdjęcie.

Share this...
Facebook
Twitter

Ołena
— 7 maja 2021 roku, spacery po mieście z siostrą i siostrzenicą, zaczynając od Poczty Głównej do miejskiego ogrodu i Teatru Dramatycznego. Potem one odprowadzały nas do „1000 drobiazgów” (nazwa sklepu — przyp. tłum.), a my ich na przystanek autobusowy linii 15a. Często tak spacerowałyśmy, więc nie pamiętamy konkretnych szczegółów z tego spaceru. Pamiętamy tylko uczucia, jakie wtedy nam towarzyszyły: przyjemność z ciepłych, słonecznych dni i obecności bliskich.

Share this...
Facebook
Twitter

Ania
— Teatr Dramatyczny, lato... Najbardziej ekscytujące dni dla mnie. Zdjęcie zostało zrobione latem 2021 roku. Razem z przyjaciółmi chodziliśmy do rodzinnej piekarni niedaleko teatru. Zwykle braliśmy zimne napoje i smakołyki i siadaliśmy dokładnie w tym miejscu pokazanym na zdjęciu. Śmialiśmy się, bawiliśmy się, patrzyliśmy, jak dzieci biegają przez fontannę, a potem sami to robiliśmy. Była też grupa ludzi, która zbierała się tam, aby pojeździć na rolkach, deskorolkach i rowerach. Jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało, uwielbialiśmy łapać moment, gdy któryś z naszych znajomych śmiesznie się wywracał. Czasami przychodziłam tam sama, aby po prostu popatrzeć na życie, jak ludzie spacerują, śmieją się, śpiewają, nagrywają TikToki — wszystko wyglądało tak szczęśliwie. Miejsce pełne ciepła i wspomnień, które teraz ogrzewają moją duszę, bo poza zdjęciami i wspomnieniami nie zostało już nic.

Share this...
Facebook
Twitter

Maria
— To zdjęcie zostało zrobione latem 2021 roku, kiedy w Mariupolu odbywał się festiwal teatralny iStage. Szłam na spektakl w inne miejsce i przechodząc obok teatru postanowiłam zrobić sobie zdjęcie, ponieważ cały dzień był bardzo teatralny. Okazało się, że to chyba moje jedyne zdjęcie z teatrem. Często zdarza się, że nie fotografujemy codziennych rzeczy, a teatr był stałym elementem Mariupola. Ten kadr wyszedł przypadkowo, ale teraz nabrał symbolicznego znaczenia.

Share this...
Facebook
Twitter

Olha
— Robiliśmy dla siebie reportaż. Na zdjęciu obok mnie stoi Ołena Kalinina, fotografka, jesteśmy absolwentkami Szkoły Fotograficznej w Mariupolu. Za nami różni dziennikarze. To był marsz wsparcia dla batalionu „Azow”. 13 czerwca 2021 roku.

Share this...
Facebook
Twitter
Share this...
Facebook
Twitter

16 marca 2022 roku rosyjskie samoloty zrzuciły dwie 500-kilogramowe bomby na Teatr Dramatyczny w Mariupolu, który w tym czasie służył jako schronienie dla setek mieszkańców miasta. W rocznicę tragedii poprosiliśmy mariupolczyków o przesłanie nam archiwalnych zdjęć Teatru Dramatycznego i podzielenie się swoimi wspomnieniami. Zanim stał się symbolem bólu, budynek ten był miejscem spotkań i wydarzeń kulturalnych w samym sercu miasta.

Najeźdźcy, niszcząc ukraińskie miasta i wsie, starają się również wymazać pamięć o tym, jak wyglądało tamtejsze życie. Wspomnienia o naszych zniszczonych osadach są często wrażliwe i bolesne, jednak niezwykle ważne jest, aby zachować je dla przyszłych pokoleń: na przykład poprzez zbieranie i skanowanie ocalałych zdjęć, podpisywanie ich, informowanie o tym, kiedy i przez kogo zostały zrobione, kogo i co przedstawiają. Te osobiste historie tworzą naszą wspólną historię, a wszystko to składa się na ciągłość oporu i przypomina o wspólnym pragnieniu zachowania naszej tożsamości.

Tania
— Było lato 2021 roku. Byłam w drodze na spotkanie z moim przyjacielem Antonem Telbizowym, dyrektorem teatru ludowego „Teatromania”, który zrobił to zdjęcie. Mieszkańcy Mariupola często umawiali się na spotkania w pobliżu dramu (lokalna wersja wyrazu „teatr dramatyczny” — red.).

Maria
— 29 grudnia 2019 roku. Spadł wtedy bardzo puszysty śnieg. Moja przyjaciółka Natasza zadzwoniła do mnie i poszłyśmy z dziećmi na spacer. Za Teatrem Dramatycznym (w tle — jego tylna strona, gdzie znajduje się wejście służbowe) właśnie ustawili lodowisko. Było tak magicznie i bajecznie. Świątecznie udekorowany lampkami Mariupol i plac, dorośli i dzieci, w powietrzu świąteczny nastrój. Pamiętam, jak założyłam wtedy tę śmieszną czapkę i rękawiczki. Byłam absolutnie szczęśliwa.

Wiktoria (na zdjęciu z synem)
— To było otwarcie sezonu motocyklowego. Wraz z moim mężem motocyklistą przyjechaliśmy obejrzeć to wydarzenie. Zdjęcie jest z 2020 roku, kiedy mój mąż mógł w tym uczestniczyć, bo nie był w rejsie (jest marynarzem). Otwarcie (wiosną) i zamknięcie (jesienią) sezonu motocyklowego odbywało się w mieście co roku.

Switłana
— Zdjęcie wykonane 29 września 2021 roku. Był festiwal książek i dzień miasta, wszystko się zbiegło. W tamtym roku mieliśmy wiele festiwali. Rano poszłam na spacer z przyjaciółką, kupiłam książkę (którą w końcu udało się wywieźć z piekła). Byłyśmy nad morzem, wieczorem odbywał się jarmark charytatywny, gdzie pomagałam jako wolontariuszka. A potem — nad morze: koncert i otwarcie molo. Wróciłyśmy do domu o świcie. Był świetny dzień, słoneczny, ciepły.

Łera
— To 21 września 2021 roku. Byłam zaangażowana w program koncertowy z okazji Dnia Miasta, spotykałam się z ludźmi, którzy brali udział w przygotowaniach do wydarzenia. Na zdjęciu jestem z koleżanką Ałewtyną na tle tylnej części Teatru Dramatycznego. [...] Pracownicy teatru byli bardzo mili, zawsze uśmiechnięci i życzliwi.

Olha
— 30 sierpnia 2019 roku. [Na zdjęciu] moja mama Wałentyna, byłyśmy na festiwalu muzycznym Mariupol Classic w pobliżu Teatru Dramatycznego. To wspaniałe wydarzenie zgromadziło naszych mieszkańców pod gołym niebem i pozwoliło dotknąć sztuki.
Moja mama zginęła we własnym domu 10 marca 2022 roku podczas bombardowania dzielnicy Wschodniej.

Tania
— W Mariupolu mieszkają moi rodzice, przyjechaliśmy tam z mężem na kilka dni pod koniec grudnia 2021 roku. Byłam w 5 miesiącu ciąży. Panowała niesamowita zimowa pogoda, a choinka z Mariupola w tym roku zajęła jedno z pierwszych miejsc w Ukrainie. Wszystko wydawało się bajeczne. Niektórzy twierdzą, że nawet wtedy w powietrzu unosił się niepokój. Ja tak nie myślałam, miałam w lutym odwiedzić rodziców na kilka tygodni. Dobrze, że te plany się nie powiodły. Wciąż nie mogę uwierzyć, że miasto jest zniszczone.

Ałewtyna
— [To zdjęcie zostało zrobione] w rocznicę wyzwolenia Mariupola (w 2021 roku) podczas uroczystego marszu. Na zdjęciu jestem razem z Aliną, blogerką, z którą przyjaźniłam się w Mariupolu, obecnie mieszka w Gruzji. Dla miasta ta symboliczna data od 2015 roku była świętem, a w 2021 roku zorganizowano wielki marsz z udziałem wojskowych z różnych jednostek, który przeszedł od placu Wolności do teatru.

Ałewtyna
— Na zdjęciu manifestacja 22 lutego 2022 roku przed teatrem, wyszliśmy pod hasłem „Mariupol to Ukraina” po przemówieniu putina* poprzedniego dnia. Duża liczba przyjaciół i znajomych, pewność, że przetrwamy w każdych okolicznościach: na zdjęciu ja z synem, Dmytro Paskałow (obecnie w niewoli), jego żona-poetka Oksana Stomina, Petro Andriuszczenko, Ołeksandr, Jewhen, Maryna — wszyscy mieszkańcy Mariupola, których łączyła i łączy miłość do rodzinnego miasta.
*oryginalna pisownia została zachowana

Ałewtyna
— Moja matka. To zimowa lokalizacja blisko teatru pod koniec lat 90. Zawsze obok dramu stała główna choinka miasta, a w teatrze odbywały się przedstawienia noworoczne dla dzieci. Po prawej stronie znajdowała się również strefa fotograficzna. Wielu mieszkańców Mariupola pamięta fotografa, który tam dyżurował. Można było się u niego sfotografować, a po kilku dniach odebrać wydrukowane zdjęcie.

Ołena
— 7 maja 2021 roku, spacery po mieście z siostrą i siostrzenicą, zaczynając od Poczty Głównej do miejskiego ogrodu i Teatru Dramatycznego. Potem one odprowadzały nas do „1000 drobiazgów” (nazwa sklepu — przyp. tłum.), a my ich na przystanek autobusowy linii 15a. Często tak spacerowałyśmy, więc nie pamiętamy konkretnych szczegółów z tego spaceru. Pamiętamy tylko uczucia, jakie wtedy nam towarzyszyły: przyjemność z ciepłych, słonecznych dni i obecności bliskich.

Ania
— Teatr Dramatyczny, lato... Najbardziej ekscytujące dni dla mnie. Zdjęcie zostało zrobione latem 2021 roku. Razem z przyjaciółmi chodziliśmy do rodzinnej piekarni niedaleko teatru. Zwykle braliśmy zimne napoje i smakołyki i siadaliśmy dokładnie w tym miejscu pokazanym na zdjęciu. Śmialiśmy się, bawiliśmy się, patrzyliśmy, jak dzieci biegają przez fontannę, a potem sami to robiliśmy. Była też grupa ludzi, która zbierała się tam, aby pojeździć na rolkach, deskorolkach i rowerach. Jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało, uwielbialiśmy łapać moment, gdy któryś z naszych znajomych śmiesznie się wywracał. Czasami przychodziłam tam sama, aby po prostu popatrzeć na życie, jak ludzie spacerują, śmieją się, śpiewają, nagrywają TikToki — wszystko wyglądało tak szczęśliwie. Miejsce pełne ciepła i wspomnień, które teraz ogrzewają moją duszę, bo poza zdjęciami i wspomnieniami nie zostało już nic.

Maria
— To zdjęcie zostało zrobione latem 2021 roku, kiedy w Mariupolu odbywał się festiwal teatralny iStage. Szłam na spektakl w inne miejsce i przechodząc obok teatru postanowiłam zrobić sobie zdjęcie, ponieważ cały dzień był bardzo teatralny. Okazało się, że to chyba moje jedyne zdjęcie z teatrem. Często zdarza się, że nie fotografujemy codziennych rzeczy, a teatr był stałym elementem Mariupola. Ten kadr wyszedł przypadkowo, ale teraz nabrał symbolicznego znaczenia.

Olha
— Robiliśmy dla siebie reportaż. Na zdjęciu obok mnie stoi Ołena Kalinina, fotografka, jesteśmy absolwentkami Szkoły Fotograficznej w Mariupolu. Za nami różni dziennikarze. To był marsz wsparcia dla batalionu „Azow”. 13 czerwca 2021 roku.

Nad materiałem pracowali

Założyciel Ukrainera:

Bohdan Łohwynenko

Przeprowadząca wywiad:

Chrystyna Kułakowska

Kopirajterka:

Sofia Kotowycz

Redaktorka:

Natalia Ponediłok

Redaktorka naczelna:

Ania Jabłuczna

Menadżerka treści:

Olha Szełenko

Projektant graficzny:

Arsen Szumejko

Projektant graficzny,

Koordynatorka działu designu:

Ołeksandra Onoprijenko

Koordynatorka działu tekstów:

Łesia Bohdan

Koordynator fotografów:

Jurij Stefaniak

Koordynator działu partnerstw:

Marjan Mańko

Koordynatorka działu produkcji:

Maryna Myciuk

Koordynatorka scenarzystów:

Karyna Piluhina

Koordynatorka operatorów:

Olha Oborina

Koordynator reżyserów montażu:

Mykoła Nosok

Koordynatorka transkrypcji:

Oleksandra Titarowa

Główna copywriterka:

Władysława Iwczenko

Koordynatorka menedżerów treści:

Kateryna Juzefyk

Kierownik marketingu i komunikacji:

Tetiana Franczuk

PR menadżerka:

Wałentyna Kowalczuk

Marketingowczyni:

Daryna Iwanowa

Targetolog:

Władysław Iwanow

Koordynatorka sieci społecznościowych:

Anastasija Hnatiuk

Menedżer ds. partnerów biznesowych:

Serhij Bojko

Menedżerka operacyjna:

Ludmyła Kuczer

Specjalista ds. finansów:

Serhij Danyliuk

Specjalistka ds. finansowych:

Kateryna Danyliuk

Rusłana Hłuszko

Prawnik:

Ołeksandr Liutyj

Archiwistka:

Wiktoria Budun

Menedżerka eventów:

Liza Cymbalist

Wsparcie techniczne:

Ołeksij Petrow

Tłumaczka:

Ivanna Andriichuk

Redaktorka tłumaczenia:

Agnieszka Balcewicz

Redaktorka naczelna Ukrainer po polsku:

Julia Ivanochko

Koordynatorka Ukraїner International:

Julia Kozyriacka

Redaktorka naczelna Ukraїner International:

Anastasija Maruszewska

Śledź ekspedycję